Peyğember (s)-ın zirehini öpmek(03.04.2020 | 13:27)
ziyaretnameni oxuyub qurtardıqdan sonra qebrin zerihine üz tutdum. peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-e olan eşq-mehebbetim xatirine qerara aldım ki, zerihi öpem. amma qefilden zerihin yanında dayanmış bir qrup vehhabi ile qarşılaşdım. bu celladlar üzleri ziyaretçilere ve arxası peyğemberin qebrine teref (!) dayanmışdılar ve her birini elinde uzun bir şallaq var idi. o şallaqla qebri öpmek isteyen her bir kesi vurur ve söyürdüler. onlar peyğemberin qebrini öpmek isteyen her bir ziyaretçini "it", "zındıq" ve "müşrik" kimi sözerle tehqir ederek zerihden uzaqlaşdırırdılar. bu söyüş kelmeleri onlar üçün adi hal olmuşdu ve hacılar bunları tez-tez eşidirdiler. onlardan birine dedim:–ne üçün peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem) qebrinin ziyaretçilerini bele çirkin sözlerle çağırırsınız? meger müselman deyillermi? qezeble "xeyr, onlar müselman deyil!"-deye cavab verdi. bele bir acınacaqlı menzereni görende dayanıb öz-özüme dedim: "göresen, canımı dişime tutub peyğemberin qebrinin zerihini öpüm, yoxsa canım salamat qalsın deye, bu işden el çekim?" gördüm ki, eşq-mehebbet meni mecbur edir ki, zerihi öpem, hetta baha başa gelse bele. Öz-özüme dedim ki, biz öz övladlarımızı mehebbetden öpürük. quranı da bundan ötrü öpürük ki, onun vereqleri üzerinde allahın mübarek kelamları yazılıbdır. alimlerin elini elm ve bilik meqamlarının ezemetine göre öpürük. ata-anamızın elini onlara hörmet göstermek üçün öpürük. amma mexluqatın eşrefi ve kainatın ağası olan peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in zerihini ne üçün öpmeyek!? zerihe teref yollandım. vehhabilerden biri şallağı qaldırıb menim zerihe çatmağımı gözleyirdi. ona ehemiyyet vermeden özümü zerihin üstüne atıb öpmeye başladım. hemin halda şallaqla menim baş-gözüme vururdular, amma men özümü zerihe yapışdırıb eşq-mehebbetin şiddetinden onu öpür, iyleyir ve göz yaşı axıdırdım. peyğembere xitaben dedim: "ey allahın peyğemberi, sen şahid ol ki, senin hereminde mene nece kötek vurur, mene qarşı nece hörmetsizlik edirler. sen şahidsen ki, senin hüzurunda mene reva görülen bu münasibetler ve tehqirler seni sevdiyime göre ve zerihi öpdüyüme göredir." meni rehmsizcesine vuran vehhabilerden biri qışqırdı:–ey it, ey zındıq (dinsiz) .... öpme, haramdır! Üzümü ona tutub uca feryadla dedim:–menim peyğemberin zerihini öpmeyim haramdır, amma senin meni vehşicesine döymeyin haram deyil?... bundan sonra peyğemberle derdleşib, zerihi öpüb lems etdim ve ayrıldım. yalnız bundan sonra hiss etdim ki, başımdan ve çiynimden qan axır! dedim: "allaha şükür ki, peyğember qebrinin zerihini öpmeyin qiymeti bu oldu. men bununla iftixar edirem. İnşallah, mezlumun qüvveli ve eziz, zalımın ise zeif ve zelil olacağı bir günde onlardan intiqam alacağam!" burada bele bir sual qarşıya çıxır ki, ziyaretçileri ve hacıları ne üçün vururlar?! eger qebir öpmek vehhabilerin nezerinde haramdırsa, bes neye göre bu qeyri-adi fetvanı başqa mezheb ardıcıllarına qarşı tetbiq edirler!? bu meseleni esaslandırmaq üçün getirilecek bir delil vardırmı? meger allah-taala: "camaatı hikmet, delil ve gözel nesihetlerle allah terefine devet et" buyurmayıb? vehhabilerin bu hereketleri gözel nesihetdirmi? camaat çox asanlıqla demeşqde hezret zeynebin, necefde hezret emirel-möminin eli (eleyhissalam)-ın, kerbelada İmam hüseyn (eleyhissalam)-ın, demeşqde hezret yehya ibni zekeriyyanın, meğribde ise hezreti İdrisin qebrini ziyaret edirler. ne üçün vehhabiler allah terefinden beşeriyyeti yola düz yola hidayet etmek üçün gönderdiyi ve beşer üçün rehmet menbeyi olan ezemetli peyğembere ehtiram etmirler? ne üçün onun müqeddesliyini sındırırlar? mehemmed ibni ebdül vehhabın dediklerini vehhabiler tekrar edirler. Çünki vehhabilerin mehemmed ibni ebdül vehhaba olan etiqadları allaha ve onun peyğemberine olan etiqadlarından qat-qat çoxdur. meselen, mehemmed ibni ebdül vehhab deyir: "menim esam (çeliyim) peyğemberin cesedinden üstündür. Çünki menim esamdan fayda hasil olur, amma peyğemberin cesedinin heç bir faydası yoxdur." elbette, aydındır ki, ibni ebdül vehhab bunu dememişden önce müselman idise de, bu sözü ile mürted olmuş, quran ve peyğembere qarşı çıxmışdır. her halda, başımdan qanın axıb yere tökülmesi ile mescidin murdar olacağından qorxub derhal oradan xaric oldum, (başımı bağlamaq üçün) dövletlerden birinin tibb nümayendeliyine getdim. başımı yuyub bağlatdırdıqdan sonra qayıdıb iki reket ziyaret namazı qılmaq ve savabını peyğembere hediyye etmek üçün bir küncde durdum. ele bu halda qiyafesinden vehhabi alimlerine oxşayan uzun saqqallı ve gödek şalvarlı bir kişi mene teref geldi. guya menim döyülmeyime ve yaralanmağıma narahat olurmuş kimi dedi:–ay qardaş, peyğemberin qebrinin zerihini niye öpürsen? bu ki, şüursuz bir demir parçasıdır! niye onu öpürsen? ona dedim:–eyleşin, bu mövzu baresinde söhbet edek. eger haqq seninle olsa, sen deyeni qebul ederem ve senin eqidene esasen emel ederem. yox eger haqq menimle olsa, haqqın qarşısında boyun ey ve menim eqidemi qebul edib gözümün önünde peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in zerihinden öp! dedi:–eybi yoxdur... (ve oturdu) men dedim:–bil ki, allah bizim bu mesciddeki söhbetlerimize şahiddir, boş-boşuna mübahiseleri ve inadkarlığı kenara qoy. Çünki, behsde mentiqi münasibet ve qarşılıqlı anlaşma hakim olmalıdır. razılaşdı. ona dedim:–"hecerül-esved"i öpmek baresinde fikrin nedir? dedi:–eybi yoxdur, hetta onu öpmek müstehebdir. dedim:–niye? dedi:–Çünki, o, allah evinin bir küncünde yerleşen daşdır. allah evine mensub olduğuna göre ezemet ve müqeddeslik kesb etmişdir. İslam peyğemberi (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem) onu öpmüşdür, ona göre de onu öpmek caizdir. dedim:–demeli onu öpmek buna göre caizdir ki, allah ona şerafet bexş etmişdir. hansı ki, daşdan başqa bir şey deyildir. dedi:–beli. dedim:–peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in qebri üstünde olan bu zerih de demirdir ve bir tike demir olduğunu nezere alsaq deyeri yoxdur. amma bu demir parçaları allah resulunun qebri üstünde olduğuna göre özüne xas bir şerafet, deyer ve müqeddeslik tapmışdır. ke"benin perdesi de eynile bu zerih kimidir. allah evinde asıldığına göre deyer ve müqeddeslik tapmışdır. ele buna göre de bu perde her il allah evi ziyaretçileri ve böyük şexsiyyetlerin arasında teberrük kimi bölünür. habele ke"be evini süpürmek üçün istifade olunan süpürge de her il teberrük kimi ziyaretçilerin arasında paylanır. İndiye kimi eşitmemişem ki, vehhabilerden her hansı biri bu işe etiraz ede, yaxud onun haram olduğunu iddia ede ve yaxud deye ki, bu dağılmış süpürgelerin qonaqlar arasında paylanmasının heç bir qiymeti ve deyeri yoxdur. İndiye kimi eşitmemişem ki, allah evi qonaqlarından her hansı biri bu süpürgeleri qiymetsiz bir şey hesab etsin. eksine, allah evinin bütün qonaqları o süpürgeleri çox böyük reğbet ve eşqle öz ölkelerine aparıb qiymetli bir hediyye kimi yadigar saxlayır ve teberrük kimi istifade edirler. Özleri de bilirler ki, bu süpürgelerin qiymeti ele bazarda satılan süpürgeler qederdir. amma bu süpürgelerin qiymetli ve müqeddes olmasının sebebi, ke"be süpürgesi olmalarıdır. bildiyimiz (ve çatan revayetlerin de bu meseleni qüvvetlendirdiyi) kimi, peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem) ke"beden çox-çox üstündür, hetta onun mübarek vücudunu heç bir şeyle müqayise etmek olmaz. buna göre de peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in qebrine qoyulan demirler özüne menevi bir deyer, xas bir müqeddeslik tapmışdır. onu öpmek de ele hemin qebrin üstünde olmasına göredir. ona dedim:–başqa bir sualım da vardır: quranı ve ya onun vereqlerini öpmek caizdirmi? dedi:–beli. dedim:–neye göre? meger onun cildi kağız ve ya deriden düzelmeyibmi? dedi:–beli, amma quranın cildi onun möhtevasındakılara göre özüne müqeddeslik tapmışdır. dedim:–doğrudur, quranın cildi ve vereqleri allah kelamı ve ayeleri üçün müqeddesdir. resuli ekrem (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in qebri üstüne qoyulan bu zerih demirden düzeldilib, o ezimüş-şe"n hezretin vücudu hesabına menevi deyer tapmış ve ehtirama, müqeddesliye layiq olmuşdur. başqa bir sualım da vardır: de görüm sen öz uşaqlarını öpürsenmi? Çox üzr isteyirem, heyat yoldaşını öpürsenmi? gülümseyib dedi:–beli. dedim:–amma vehhabilerin mentiqine göre sen müşriksen ve gerek arvad-uşağını öpmeyesen! dedi:–yox! men müşrik deyilem. men mehebbetin şiddetinden onları öpürem. bu da sevgi ve mehebbetin tebii in"ikasından başqa bir şey deyildir. dedim:–aferin! biz de ele peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-e qarşı olan iman ve mehebbetin şiddetinden onun zerihini öpürük. eger peyğember bizim aramızda olsaydı, mübarek üzünü, elerini, hetta ayaqlarını da öperdik. amma indi bizim içimizde yoxdur, buna göre de ona olan eşq-mehebbetden onun zerihini öpür, bu işle öz menevi ehtiyaclarımızı temin edirik. o, menim sözlerimin mentiqi ve ağlabatan olduğunu ve möhkem delillerle redd ede bilmeyeceyini gördükde, daha menim sözlerimi eşitmek istemedi ve etrafdakılardan özünde bir qorxu hiss eledi. (qeyd edim ki, bu mübahisenin davam etdiyi müddetde mescid namaz qılanlar ve ziyaretçilerle dolu idi. bizim söhbetlerimiz onlardan bezilerinin diqqetini özüne celb etmişdi. ona göre de oturub söhbete qulaq asırdılar. yavaş-yavaş onların sayı artmağa başladı. ele bu da vehhabi aliminin narahat olmasına sebeb olmuşdu.) o vehhabi söhbeti kesib meclisi yarımçıq qoymaq isteyirdi, mense çalışırdım ki, ona höccetimi tamam edem, behane yollarını bağlayam. elbette, arzu edirdim ki, allah onu düz yola hidayet etsin, amma nehayet mene aydın oldu ki, bütün seylerim menasızdır. dedim:–tarix kitablarında oxumuş olarsan ki, peyğemberin qızı fatimeyi zehra atasının qebri üstüne gelende qebrin torpağından bir ovuc götürüb iyleyer ve buyurardı: "her kes ehmed (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in türbetini iylese, heç vaxt başqa etirleri iylemez. menim başıma gelen bela ve müsibetler gündüzün başına gelseydi, gece olardı." dedi:–beli, bu metlebi İbni covzinin "el-vefa" kitabında ve başqa kitablarda oxumuşam. dedim:–dünya qadınlarının xanımı, elm, iman ve nübüvvet evinde böyümüş olan fatimeyi zehra (eleyha salam) bu işi ile günaha mürtekib olmuşdu ve ya sehv etmişdi? ne sen, ne de başqa müselman deye bilmez ki, o sehv edibdir. Çünki, allah ve onun peyğemberi fatimenin sehv, xeta qarşısında ismetini (günahsızlığını) aşkar şekilde beyan etmişler. vehhabi kişi sözümü kesib teeccüble dedi:–allah ve onun resulu fatimenin ismetini beyan edib? dedim:–beli, allah-taala buyurub ki: "allahın iradesi bu olmuşdur ki, her növ napaklığı, çirkinliyi ve aludeliyi yalnız siz ehli-beytden uzaq edib sizi pak-pakize qerar versin." ehzab suresi 33-cü aye bütün tefsirçiler yekdillikle qebul edirler ki, bu aye peyğember, eli, fatime, hesen ve hüseyn (eleyhimusselam) baresinde nazil olmuş ve onların günah, xeta ve sehv qarşısında ismetli olmalarını kamil suretde beyan etmişdir. Çünki "rics"den meqsed günah ve sehvdir. (bu barede mesum imamlardan (eleyhimussalam) çoxlu revayet gelib çatmışdır). bundan elave, peyğemberi ekrem (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem) fatimeyi zehranın ismetini aşkar şekilde qüvvetlendirmiş ve buyurmuşdur:–allah-taala fatimenin sevinmesi ile seviner ve qezeblenmesi ile qezeblener". bu hedis tefsirçilerin ve tarixçilerin arasında çox meşhurdur, bele deyilmi? o vehhabi kişi bizim söhbetimize qulaq asanların üzlerine baxan bir halda susdu. ona dedim:–seni and verirem allaha, bu hedis hedisçilerin arasında meşhur deyilmi? dedi:–beli. dedim:-söhbetlerimizin mecmusundan bele bir netice çıxır ki, peyğemberin, imamların ve diger övliyaullahların zerihini öpmek caizdir. bundan elave, deyilen delillere esasen, sehabe dövründen indiye kimi müselmanların emelleri peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in zerihini öpmeyin caiz olmasına delalet edir. Çünki onlar özlerini o böyük şexsiyyetin qebrine atıb qucaqlayar, öz ellerini ve üzlerini onun qebrine sürter ve qebrin toz-torpağı ile özlerine teberrük ederdiler. möteber sünnü kitabı olan "müstedreküs-sehiheyn" kitabında qeyd olunub ki: "günlerin birinde mervan ibni hekem peyğember mescidine geldi. gördü ki, bir kişi üzünü peyğemberin qebrine qoyub. mervan esebileşdi ve onun boynundan tutub dedi:–bilirsen ne edirsen? kişi (peyğember eshabından olan ebu eyyub ensari idi) başını qaldırıb mervana dedi:–beli, bilirem! men daş ziyaret elemeye yox, allah resulunu ziyaret etmeye gelmişem." bu revayetden aşağıdakılar isbat olunur: 1. peyğember (sellellahu eleyhi ve alihi ve sellem)-in qebrini teberrük etmek sehabe üçün tebii bir iş idi. 2. pak insanların qebirlerine tevessül ve teberrük etmeyi qadağan etmek beni-Ümeyyenin qoyduğu bidetlerdendir (qondarama bir şeydir). ona göre de peyğemberin ona ve onun kafir övladlarına le"net etdiyi bir şexs (hekem) ebu-eyyub ensari kimi böyük bir sehabeye peyğember qebrine tevessül ve teberrük etmeyi qadağan etmişdi. bu mesele çox da teeccüblü bir şey deyildir, çünki ümumiyyetle beni-Ümeyye, xüsusile de mervan ibni hekem peyğember ve ehli-beyt (eleyhimussalam)-a qarşı kin-küduret besleyirdiler. ele buna göre de bu tayfanın müselmanlara peyğember qebrini teberrük etmeyi qadağan etmeleri tebii bir işdir. ebu-eyyub ensari mervanın sözünü redd edib deyir: "men daş ziyaret elemeye yox, peyğemberi ziyaret elemeye gelmişem" yeni tevessül ve teberrükden meqsed, peyğemberin özüdür. İster onun diriliyinde, isterse de ruhu bu dünyada olmayan vaxt ona tevessül etmek olar. eger bele olmasaydı, daş ve torpağın adi halda heç bir deyeri olmlzdı. amma peyğember qebrinin düzeldilmesinde işledilen daş-torpaq o hezrete göre qiymetli, deyerli olmuşdur. ele buna görde de ebu-eyyub ensari üzünü peyğemberin qebrine sürtür. ona dedim:–yadımdadır, "vefaül-vefa" kitabında oxumuşam ki, ebdüllah ibni ehmed ibni henbel atasından (henbelilerin imamından) soruşur: "bir kişi peyğemberin minberini lems edir, onu teberrük edir, hemçinin peyğemberin qebrini ilahi savaba göre öpür. bunun bir iradı yoxdurmu?" ehmed ibni henbel deyir: "yox, eybi yoxdur." söhbet bu yere çatanda gördüm ki, o vehhabi kişi heddinden artıq ağır deqiqeler keçirir. bir terefden o qeder ziyaretçinin qarşısında meni qane ede bilecek bir cavab tapa bilmir, diger terefden de isteyirdi ki, bu söhbeti kesib davam etdirmesin. amma münasib fürset tapa bilmirdi. narahatlığı ve nigarançılığı ele bir hedde çatmışdı ki, mübahise davam etseydi, dözmezdi ve qaçardı. axırda ona dedim:–bu qeder mübahise ve danışıqdan sonra inkara yer qalırmı? peyğemberin zerihini öpmekde bir manee görürsenmi? allaha and olsun, eger heqiqi müselman olsan, gerek haqqın qarşısında teslim olasan. İndi gerek güneş kimi parlayan haqq sözü–eger İslama imanın varsa–qebul edib batil eqide üzerinde inadkarlıq etmeyesen. men bir din qardaşın kimi sene nesihet edirem ki, düz yolun ardınca gederek vehhabi-emevi (beni-Ümeyyeye mexsus) fikirleri başından çıxardasan. bu batil eqide seni cehennemin dibine aparıb çıxarar... gözlenilmeden o vehhabi kişi sözümü kesib söyüş söye-söye yola düşdü. men de allah kelamını öz-özüme zümzüme edirdim: "kafirler üçün ferqi yoxdur: onları ilahi ezabdan qorxutsan da, qorxutmasan da iman getirmeyecekler." aydın oldu ki, onlar haqq sözü qebul etmekden boyun qaçırırlar. onların bu xüsusiyyeti esas etibarı ile sözde ve behsdedir. Çıxış yolu tapa bilmedikde ve hemçinin delil ve mentiq yolu ile varid ola bilmedikde tehqir etmeye, söyüş söymeye başlayırlar. aydındır ki, bu da mentiqsiz ve delili olmayan azmış, münherif şexslerin yollarıdır. "vehhabileri bele gördüm" adlı kitabdan
 0  31  + 10